در کشور ما نیز آموزش بزرگسالان به قدمت تاریخ آموزش و پرورش است . از همان ابتدای سکونت آریاها در ایران که به تشکیل حکومت و تربیت افراد مورد نیاز برای اداره حکومت دست زده اند ، آموزش بزرگسالان نیز مطرح بوده است در ایران قبل از اسلام ، آموزش و پرورش سخت طبقاتی بود و فقط عده محدود و خاصی از درباریان و اشراف زادگان از آن بهره مند بودند ، می توان گفت که آموزش که آموزش بزرگسالان در آن دوره بیشتر به تربیت جنگاوران و فرماندهان نظامی و تربیت رهبران و دبیران درباری که معمولا از خانواده های خاصی انتخاب می شدند ، اختصاص داشت .پس از آشنائی ایرانیان با فرهنگ اروپائی و نفوذ آن به ایران ، قبول مسئولیت دولت برای آموزش همگانی مردم مطرح شد و ایجاد مدارس دولتی و سازمان خاصی برای تربیت و اشاعه ئفرهنگ مورد توجه قرار گرفت . در پی این تحول موضوع آموزش بزرگسالان نیز از سوی عده ای از علاقمندان به گسترش فرهنگ و آموزش در میان مطرح گردید. به طوریکه نخستین کلاس اکابر در سال 1327 قمری در دبستان رحمت شیراز با کوشش و همت جمعی از مشرطه خواهان تاسیس شد و مورد استقبال مردم واقع گردید ودر سال 1322 کلاسهای اکابر با عنوان جدید آموزش سالمندان فعالیت خود را شروع کرد همزمان با اجرای برنامه های آموزش سالمندان از سال 1328 بنیاد خاور نزدیک که یک سازمان فرهنگی – اجتماعی آمریکایی فعال در خاورمیانه بود ، فعالیتهای را در زمینه آموزش بزرگسالان و بهبود روشهای آن آغاز کرد که فعالیتهای آن عمدتا در منطقه ورامین متمرکز شده است و بعد از آن تعلیمات اساسی پس از جنگ جهانی دوم بین سالهای25 – 1320و آموزش بزرگسالان ودرزمستان 1343 کمیته ای به نام کمیته ملی پیکار جهانی با بیسوادی تشکیل شد که اکثر شخصیتهای مملکتی در آن عضویت داشتند.
( ابراهیم زاده ، عیسی 1375)